استان لرستان

لرستان با مساحتی بالغ بر 29308 کیلومتر مربع از استان‌های غربی کشور به مرکزیت خرم آباد است. همسایگان آن عبارتند از: از شمال استان‌های همدان و مرکزی، از شرق استان اصفهان، از جنوب استان خوزستان و از غرب استان‌های کرمانشاه و ایلام.

براساس سرشماری سال 1395، جمعیت این استان لرنشین، 1760649 نفر برآورد شد که در رتبه سیزدهم استان‌های کشور از نظر جمعیت قرار می گیرد.

لرستان از مناطق کوهستانی غرب ایران است. آب و هوا و اقلیم در لرستان از تنوع چشم‌گیری برخوردار است. این تنوع از شمال به جنوب و از شرق به غرب استان به چشم می‌خورد تا جایی که می‌توان لرستان را استانی چهارفصل نامید.

لرستان رتبه سوم بارندگی را پس از استان‌های گیلان و مازندران در کشور دارد. این استان، با دارا بودن 12درصد منابع آبی، سومین منطقه پرآب کشور محسوب می‌شود.

لرها از اقوام ایرانی چادرنشین هستند که در منطقه کوه‌های میان اصفهان و خوزستان و اطراف آن سکنا گزیده اند، از این رو این منطقه را لرستان نامیده اند.

مردم منطقه به گویش‌های لری خرم آبادی، لری بختیاری، لری ثلاثی، لری بالاگریوه‌ای، زبان لکی و فارسی صحبت می‌نمایند. گفتنی است گویش‌های لری نزدیک‌ترین گویش‌های ایرانی به زبان فارسی هستند.

این سرزمین از سکونتگاه‌های اولیه بشر است که به دلیل اهمیت و ارزش بالای تاریخی، به عنوان تنها استان کشور، یکی از بخش‌های چهارگانه موزه ملی ایران را به خود اختصاص داده است. از نظر تاریخی می‌توان لرستان را به سه دوره پیش از تاریخ، دوره ایران باستان و دوره اسلامی تقسیم بندی کرد.

منطقه لرستان پیش از زمان صفویه، شامل سکونتگاه های لرهای بختیاری، لرهای کهگیلویه و لرهای بویراحمدی بوده است؛ اما پس از آن محدوده زندگی لرهای بختیاری را منطقه بختیاری نام نهادند؛ در زمان قاجار لرستان به دو خطه پشتکوه و پیشکوه تقسیم شد.