استان هرمزگان

استان هرمزگان با مساحت 70697 کیلومتر مربعی خود قطب گردشگری و اقتصاد ایران است. این استان که جز 5 استان پردرآمد ایران است، نقش مهمی در صادرات و واردات دارد. مناطق آزاد قشم و کیش در این استان واقع شده است.

هرمزگان تا سال 1316 جزیی از ایالات و بنادر خلیج فارس به مرکزیت بوشهر بوده و پس از آن طی تقسیمات جدید کشوری، بخشی از آن جز استان هشتم به مرکزیت کرمان و بخشی دیگر جز استان هفتم به مرکزیت شیراز قرار گرفت. در سال 1346 استان بنادر، جزایر، سواحل خلیج فارس و دریای عمان به مرکزیت بندرعباس تشکیل شده و نهایتا در سال 1355 به استان هرمزگان تغییر نام داد.

هرمزگان با استان  های کرمان از شمال و شمال شرقی، سیستان و بلوچستان از شرق، فارس و بوشهر از غرب و شمال غربی و خلیج فارس و دریای عمان از جنوب همسایه است.

طبق سرشماری سال 1395 جمعیت این استان 1776415 نفر اعلام شده است. مردم این استان را قوم های لر، فارس، بلوچ، عرب، آفریقایی و تیره های آمیخته با یکدیگر تشکیل داده. زبان اکثر آن ها فارسی با گویش بندری است.

هرمزگان تنوع آب و هوایی دارد و دارای دو نوع آب و هوای گرمسیری و سردسیری کوهستانی است.

دلیل نام گذاری این استان به موقعیت جغرافیایی آن باز می گردد. هرمزگان کاملا مقابل تنگه هرمز قرار گرفته که اهمیت استراتژیک برای ایران دارد.

اقتصاد این استان علاوه بر کشاورزی و ماهیگیری، بر معادن نفت وگاز استوار است. همچنین تنوع صنایع دستی و اشتغال روستاییان به ویژه بانوان به صنایع دستی محلی، مرکز این استان، شهر بندرعباس را در فهرست شهرهای جهانی خلاق صنایع دستی یونسکو قرار داد.

تاریخ هرمزگان به تاریخ خلیج فارس گره خورده است. نخستین مدارک قطعی در خصوص دریانوردی در خلیج فارس به زمان اسکندر مقدونی باز می گردد. در سال 902 ه.ق (1497 میلادی) برای اولین بار استعمارگران غربی در بنادر خلیج فارس حضور یافتند و در سال 911 ه.ق پرتغالی ها جهت حفظ منافع خود در برابر تجار مصری و ونیزی با هفت کشتی جنگی جزیره هرمز را محاصره کردند. تا پیش از دوره صفویه، بیشتر تجارت خلیج فارس از طریق شهر هرمز و تحت سلطه پرتغالی ها بود. سپس شاه عباس با کمک انگلیسی ها، پرتغالی ها را بیرون رانده و جهت حفظ اقتدار خود در منطقه شهر جدید بندر عباس را در کنار روستای گمبرون ایجاد کرد که تجارت در آن به دلیل توجه شاه عباس و همچنین وجود تجارت خانه های خارجی به سرعت رشد کرد.