گردشگری جنگ استان کرمانشاه

Previous
Next

گردشگری جنگ استان کرمانشاه

استانی مرزی در غرب ایران که از زمان اشغال ایران طی جنگ اول و دوم جهانی شاهد مقاومت در برابر قوای بیگانه و تحمل مبارزه بین شوروی و انگلیس از یک سو و آلمان عثمانی از سوی دیگر بود. کرمانشاه در آن زمان مدتی محل تشکیل کمیته دفاع ملی و دولت ملی بود. مقاومت مردم در مبارزه با اشغال در جنگ جهانی دوم در محدوده کرمانشاه و استان های اطراف شکل جدی تری داشت اما به دلیل کمبود نیرو و مهمات و اختلاف ایدوئولوژیک بین نیروهای داخلی موفقیت چندانی به دست نیاورد. پس از حمله ارتش عراق و تصرف شهرهای قصر شیرین و سر پل ذهاب، حمله به مرکز استان شروع شد که با مقاومت مردم و یگان هایی از ارتش و سپاه روبرو شدند. حمله بعثی های عراقی به پناهگاه پارک شیرین که منجر به کشته شدن غیر نظامیان بسیاری شد از قساوت های آنان علیه مردم کرمانشاه است(این ساختمان پس از حمله هواپیمایی سنگین ارتش بعثی عراق و کشته شدن 76 از پناهندگان که اکثرا زن و کودک بودن تا حدودی تخریب شد که امروزه به عنوان موزه دفاع مقدس مورد بازدید علاقه مندان است). آخرین حمله ارتش عراقی علیه مردم کرمانشاه پس از قطعنامه 598 حمله شیمیایی به دو روستای زرده و نسار دیره سفلی بود که مردم این مناطق هنوز هم با اثرات ناشی از آن دست به گریبان هستند.

جاذبه های گردشگری جنگ کرمانشاه

  • یادمان مطلع الفجر

در سرمای گزنده آذر 1360 عملیاتی متشکل از نیروهای مردمی، سپاه و ارتش انجام گرفت که یاد و خاطره آن در یادمان مطلع الفجر حفظ شده است. حضور نیروهای جان بر کف جهاد سازندگی برای درست کردن سنگر و خاکریز و پشتیبانی بی بدیل هوانیروز در دفع حملات دشمن منجر به آزادسازی قصر شیرین و نفت شهر از دست نیروهای عراقی شد.

  • سر پل ذهاب

این شهر به همراه روستاها و دشت های اطراف محل درگیری های زیاد و بمباران سنگین و اشغال از سوی نیروهای عراقی و تلاش شبانه روزی رزمندگان برای پاکسازی و باز پس گیری این مناطق است. اگر سفر به سر پل ذهاب فقط یک دلیل لازم داشته باشد شنیدن داستان شیرزن کردی که با 18 سال سن و فقط با یک تبر یک سرباز عراقی را کشته و دیگری را اسیر کرد، کافی است.

  • ارتفاعات قراویز

محلی در نزدیکی غرب سر پل ذهاب است که بعثی ها بعد از عقب نشینی از این شهر در آن سنگر گرفتند اما با مجاهدت تعدادی از پاسداران جان بر کف که خیلی کم تر از نیروهای عراقی مسقر در قراویز بودند باعث شدند که ارتش عراق موقعیت برتری خود را از دست داده و بخش هایی از آن به تصرف نیروهای خودی درآمد.