گردشگری ادبی استان فارس

Previous
Next

گردشگری ادبی استان فارس

فارس از مراکز مهم حکومتی هخامنشیان و ساسانیان در دوران ایران باستان و‌ سلسله‌های دیلمیان، اتابکان و زندیه پس از اسلام نیز بوده است. این مهم خود گواه وجود آثار فرهنگی و تاریخی بسیار و همچنین حضور ادیبان، فیلسوفان و علمادر این استان است.

شیراز، مرکز استان فارس را می‌توان مهمترین شهر ادبی ایران عنوان نهاد. نام شیراز، پیوندی ناگسستنی با ادبیات ایران دارد. شیراز، از قرن‌ها پیش، محل پرورش و زایش ادیبان و شاعران بسیاری بوده است. از این رو در جای جای این خطه، نامی از شاعر، ادیب، عارف و یا نویسنده‌ای نام آشنا می‌شنویم. از عوامل تأثیرگذار بر قریحه و طبع شاعران، می‌توان به ویژگی‌های جغرافیایی استان فارس اشاره کرد که همواره سرسبز و سرشار از عطر گل‌های زیبا بوده که این خود عامل برانگیختن احساسات شاعرانه است.

ایلات قشقایی از سال‌های بسیار دور در منطقه فارس ساکن بوده‌اند، از این رو می‌توان اشعار این ایل را به استان فارس نسبت داد. شعر و ادبیات در ایل قشقایی قدمتی بیش از 250 سال دارد. این نوع از ادبیات در زمره ادبیات فولکلوریک قرار می‌گیرد که سرشار از سوزوگداز، هجران، عشق و عاطفه است. ویژگی مهم شعر قشقایی، تأثیر بسیار زیاد آن از طبیعت است

جاذبه های گردشگری ادبی فارس

– آرامگاه سعدی

آرامگاه سعدی مشهور به سعدیه، مقبره مصلح الدین سعدی شیرازی، شاعر پارسی‌گوی ایرانی است. طبق گفته برخی اسناد، این مکان خانقاه سعدی شیرازی بوده است که سال‌های پایانی عمر خود را درآنجا گذرانده است و پس از فوت وی، در همان مکان، مقبره‌ای درجهت بزرگداشت ایشان بنا شده.

در حوالی این آرامگاه، قبور بسیاری از علمای دین به چشم می‌خورد که شاخص‌ترین آنها، شوریده شیرازی، شاعر روشن‌دل، می‌باشد که مقبره‌اش به وسیله رواق، به آرامگاه سعدی پیوند خورده است.

در محوطه باغ، روبروی رواق، حوضی قراردارد که به حوض سکه معروف می‌باشد. بنا بر یک باور قدیمی، مردم جهت برآورده شدن حاجت خود، در این حوض، سکه می‌اندازند.

– آرامگاه حافظ

خواجه شمس‌الدین محمدبن بهاءالدین محمد حافظ شیرازی، شاعر پرآوازه قرن هشتم هجری قمری مشهور به لسان‌الغیب می‌باشد.

این بنای ارزشمند و زیبا، در دوران حکومت کریمخان زند ساخته شد . سنگ مزار کنونی، متعلق به همان بنای دوران زندیه است اما آرامگاه بارها مورد مرمت قرارگرفته است.

بنای عظیم و با شکوه آرامگاه حافظ در سال 1188 هجری قمری در دوران کریمخان زند ساخته شد. این بنا شامل ایوانی با چهار ستون ضخیم سنگی یکپارچه بود که دو قسمت شمال و جنوب آن باز بود و دو اتاق کوچک در دو گوشه آن قرار داشت. آرامگاه در قسمت شمالی آن قرار می‌گرفت و در بخش جنوبی این مکان باغی بزرگ نمایان بود. بر روی تربت حافظ، سنگی مرمرین به دستور کریمخان زند نهاده شد که دو غزل از غزل‌های حافظ به خط حاج آقاسی بیگ افشار بر آن نوشته شده بود. سنگ کنونی همان سنگ قبر دوران زندیه است. آرامگاه حافظ در دوران قاجاریه بارها بازسازی گردید.

– آرامگاه خواجوی کرمانی

کمال‌الدین ابوالعظاء محمود بن علی بن محمود، مشهور به خواجوی کرمانی، از شاعران نامی قرن هشتم می‌باشد. می در دوران مغول می‌زیسته و در برخی اشعارش، ستایش سلاطین منطقه فارس قابل مشاهده است. خواجوی کرمانی که به نخل‌بند شاعران نیز شهرت دارد، در زمان جوانی به شیراز مهاجرت کرده و در تنگ الله‌اکبر ساکن می‌شود.

مدفن این شاعر بزرگوار نیز در تنگ الله اکبر شیراز و مشرف بر دروازه قرآن قرار دارد.