گردشگری ادبی استان آذربایجان شرقی

Previous
Next

گردشگری ادبی استان آذربایجان شرقی

زبان آذری که امروزه به آن ترکی آذربایجانی می‌گویند، در دوره‌های متعدد تاریخی زبان نوشتار و رسمی آذربایجان بوده است. آثار منثور و منظومی که در دوره‌های مختلف، در این خطه خلق گردید، بیشتر به زبان فارسی و آذری نوشته شده‌اند. در این خطه ادب‌پرور، زمینه رشد و بالیدن سبک‌های خراسانی، عراقی، هندی (اصفهانی) فراهم گردید. در سده پنجم هجری قمری، که دوران یکه‌سواری سبک خراسانی است، شعر و ادبیات فارسی از ماوراء‌النهر و خراسان، پیش از آن که به ری، اصفهان و فارس برسد، به تبریز راه یافت و در آن شهر به خوبی رشد و گسترش یافت. با روی کارآمدن شاه اسماعیل صفوی، زبان ترکی، زبان حکمرانان و سپاهیان شد و محیط بسیار مطلوبی برای شکل‌گیری ادبیات ترکی آذربایجانی(که تحت تأثیر مستقیم ادبیات فارسی بود) فراهم شد. پس از آن تبریز، میزبان جریان بازگشت ادبی و همچنین جریان نوگرایی در زمینه ادبیات بود.

مقبره الشعرای تبریز

مقبره الشعرای تبریز، آرامگاه ابدی بیش از 400 تن از شعرا و عارفان نامدار ایران می‌باشد. این اثر ارزشمند گردشگری، در محله تاریخی سرخاب واقع شده که نمادی بسیار زیبا از فرهنگ و غنای ادبی تبریز به حساب می‌آید.

این سازه هندسه‌وار با طاق‌های تنیده در هم، علاوه بر ارزش ادبی گران‌بهایش، یکی از جاذبه‌های معماری تبریز در صنعت گردشگری نیز محسوب می‌شود که تلفیق هنرمندانه‌ای از سمبل‌های معماری سنتی با سبک مدرن است.

در مقبره الشعرای تبریز ادیبان به‌نامی همچون خاقانی شروانی، لسانی شیرازی، فارابی، اسدی طوسی، ظهیر فارابی، شیخ محمد خیابانی، ثقه‌ الاسلام تبریزی، استاد میرزا طاهر خوشنویس تبریزی و… آرام گرفته‌اند که در بین این اسامی، محمد حسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار، نام‌آشناترین شاعر معاصری است که در این مقبره آرمیده است.

مقبره‌الشعرا در محله سرخاب، تقاطع خیابان‌های ثقه‌الاسلام و عارف واقع گردیده و در سال 1387 نیز به فهرست آثار ملی ایران پیوست.

بقعه شیخ شهاب‌الدین اهری

 شیخ شهاب الدین اهری عارف و شاعر بزرگ در قرن هفتم هجری قمری می‌زیسته است. اثر مکتوبی از این عارف اندیشمند به نام عشق‌نامه به جای مانده که متضمن عقاید و آرای عرفانی اوست.

خانقاه این عارف نامی در شهراهر، در استان آذربایجان شرقی قراردارد که در سال 1374 به عنوان تنها موزه ادب و عرفان در ایران معرفی گردید.

بقعه شیخ شهاب الدین اهری، در دوره صفویه (به احتمال زیاد) و در روزگار شاه عباس اول، بنا شده بود. ساختمان بنا شامل خانقاه، مسجد، ایوانی بلند، مناره‌ها و غرفه‌های متعدد است.

بقعه شیخ شهاب‌الدین، در شهر اهر، خیابان شیخ شهاب واقع است و در سال 1311 به ثبت آثار ملی ایران رسید.

آرامگاه اوحدی مراغه‌ای

رکن ‌الدین اوحدی مراغه‌ای، عارف و شاعر ایرانی است که در قرن هشتم هجری، در مراغه می‌زیسته است. از آنجا که پدرش از اهالی اصفهان بود، در برخی اسناد عنوان اوحدی اصفهانی را نیز برایش به کار برده‌اند.

آرامگاه وی، در میان باغی بسیار زیبا و سرسبز قرارگرفته است. سنگ مزارش، از سنگ کبود ساخته شده که اکنون آن را به موزه آرامگاه منتقل کرده‌اند.

موزه اوحدی، در نزدیکی مقبره وی بنا شده است. این موزه ارزشمند را موزه تخصصی ایلخانی نیز نامیده‌اند چرا که شهر مراغه، در دوره ایلخانیان مغول، به عنوان پایتخت انتخاب گردیده بود.

این مکان در سال 1386 به فهرست آثار ملی ایران پیوسته است.